Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2007

Πίκρα

Συγκλονιστικά γεγονότα που ανέτρεψαν σχεδον τα πάντα  στη ζωή και στην καθημερινότητα μου με κράτησαν μακρια απο το καταφύγιο-μπλογκ... Η συντριβή είναι περίπου απόλυτη. Η πίκρα δε μετριέται ουτε μεταδίδεται. Αργότερα, ισως, πολύ αργότερα θα γράψω εδω κάτι γι' αυτο το φρικαλέο συμβάν. Τώρα θα πω μονάχα οτι ήλπιζα πως είχα επιτελους ξεφύγει απο τους τρωγλοδύτες, τους ανθρωποφάγους και τους βρυκόλακες που τόσο είχαν ταράξει τη ζωή μου παλιότερα. Δυστυχώς οι ανησυχιες μου περι του αντιθέτου επιβεβαιώθηκαν με τον καλύτερο τρόπο. Ημουν είμαι και μάλλον θα είμαι ενας μεγάλος, ενας τεράστιος ενας ανεπανάληπτος μόνος... Ζωή να 'χω να κάνω το καλό κι ας εισπράττω μίσος και ν' αγαπάω σε πείσμα των καιρών και της ηλιθιότητας που βασιλεύει.

Επανέρχομαι οσο γρηγορότερα μπορω...

Το συμβάν δεν έχει καμία σχέση με τη φίλη μου τη Μαριάννα η οποία είναι στα πολύ high της και στέλνει τους χαιρετισμούς της.