Σάββατο, 17 Μαρτίου 2007

Σεσυνέχειες -1-

Προσοχη, προσοχή!

Αρχιζει ο χορός.

________________

2004_first_daughter_010.jpg________________

Την ώρα που οι καλεσμένοι του Παραδάκη στροβιλίζονταν στην πίστα χορευτικων δοκιμων, ο Αγαμέμνων ανακατευτηκε μ' εκείνους που δε χόρευαν κι έψαχναν για καρέκλα και σαμπάνια και καταφερε να μπει στα μαγειρία της επαυλης απαρατήρητος. Δεν ήξερε τα κατατόπια αλλα έβαλε μια λευκη ποδιά που βρήκε πεταμένη σε μια βρώμικη γωνιά και πέρασε απο τα μαγειρία στην εσωτερική σκάλα του κτηρίου που την ανεβοκατεβαιναν μονάχα οι λακέδες. Σκόπευε να φτάσει μέχρι την κρεβατοκάμαρα του μεγιστάνα και να ψάξει τα συρτάρια του για να βρει κάποιο ίχνος απο το Ελιξίριο. Ηταν βέβαιος οτι ο ζάπλουτος Λεωνίδας Παραδάκης είχε στην κατοχή του ποσότητα του ελιξιριου. Και με το πάθος που τον διέκρινε στη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία είχε τρυπώσει στην έπαυλη επ' ευκαιρία της χοροεσπερίδας για να μαζέψει στοιχεία, πληροφορίες κατι που θα έφερνε στο φως την πιο σκοτεινη ιστορία ολων των εποχων ισως... Στον πρώτο όροφο ερημιά. Ο δημοσιογράφος, ανέβηκε βιαστικα τα σκαλια προς το δεύτερο όροφο αλλα στο κεφαλόσκαλο έπεσε στην κοιλιά ενος φουσκωτου γίγαντα ο οποίος τον ρώτησε οχι και τόσο ήρεμα: τι στο διάολο θες εδω μάγειρα; και δε σου' πε τόσες φορές τ' αφεντικο να μη φορας λεκιασμένες ποδιές; αντε δινε του πισω στη δουλειά σου μη σε στείλω με τις κλωτσιές... Ο Αγαμέμνων υποχώρησε περισότερο για να μην προδοθει γιατι γνωστης καθως ήταν τουλάχιστον επτα πολεμικων τεχνων θα μπορουσε να ξεφουσκώσει τον υπερόπτη σωματοφύλακα. Επέστρεψε στο μαγειρίο και στάθηκε μπροστα στο ασανσερ μήπως καταφερνε απο εκει να τρυπώσει στην κρεβατοκάμαρα του Παραδάκη αλλα μόλις ανοιξε η αυτόματη πόρτα βρέθηκε μπροστά στον αρχιμάγειρα κι έγινε το ελα να δεις! "Εισαι ο νεός που περιμεναμε τόσες μέρες; Και πως είσαι έτσι ρε χαμένε; Πέρασες απο το λογιστήριο να δηλωθείς; Δε ντρεπεσαι με τόσο βρώμικη ποδια να γυροφέρνεις; Μπρος ρε τροχάδην στα αποδυτήρια! Εχουμε το τραπέζι και θα σερβίρεις κι εσυ. Μπρος φόρα το φράκο σου κι ελα στον πρώτο όροφο για ενημέρωση. Ακομα εδω είσαι;... Ο Αγαμέμνων έτρεξε στα αποδυτήρια, εψαξε δεξια αριστερα βρήκε τελος παντων κάτι έτοιμο κολαρισμενο που έμοιαζε με φράκο το φόρεσε και βγήκε στους διαδρόμους της έπαυλης αποφασιμενος να βρει ακρη και τρόπο να διεισδυσει στην κρεβατοκάμαρα του Παραδάκη. Οπως όμως ηταν ντυμένος δεν έμοιαζε για λακες καθως οι κυρίες που συναντούσε τον καλουσαν να χορεψει και οι κύριοι τον χαιρετουσαν με αβρότητα. Και τότε συνειδητοποιησε οτι δε φορουσε το φράκο του υπηρετη αλλα το σμοκιν του Παραδάκη! Ηταν αυτο που είχε αφήσει στα αποδυτηρια η υπηρέτρια μετα απο το τελικο σιδερωμα. Ο Παραδακης θα πηγαινε εκει να αλλαξει στα γρήγορα πριν ανακοινωσει τους νικητες του διαγωνισμου αυτοσχέδιου χορου που ειχε στηθει απο νωρίς. Τωρα ο Παραδάκης έψαχνε για το σμοκιν του στα αποδυτήρια του προσωπικου και οι καλεσμενοι ξεγελασμενοι απο τη σαμπανια, τη μουσικη, την μεθυστική ατμοσφαιρα χειροκροτουσαν το μεταμφιεσμένο δημοσιογράφο. Εμοιαζε και λιγάκι με το αφεντικό και ο γορίλλας ξεγελάστηκε κι αυτος μες στο συνωστισμο και σαν πιστός ιπποποταμος τον βοήθησε να φτάσει μεχρι το βάθρο για να βραβευσει τους καλύτερους. Ο Αγαμέμνων έτοιμος πάντα φόρεσε τα μαυρα του γυαλια πήρε το μικρόφωνο παρακάλεσε να χαμηλώσουν τα φώτα γιατι πονούσαν τα μάτια του λογω ανοιξιάτικης αλεργίας και ζήτησε απο τα ζευγαρια να χορέψουν αλλα δεκα λεπτα για να ληφθει υπ' οψη και η αντοχή τους. Μουσική! Και ο Αγαμέμνων για να μην τον πάρει χαμπάρι ο γορίλας δινει και την εντολη να ανοιξει διάδρομος αναμεσα στους εύθυμα διαμαρτυρόμενους καλεσμενους για να φτασει στην κρεβατοκάμαρα του... Και ο γορίλας εκτελει χωρις να βλέπει ποιον υπηρετει. Κι οταν φτάνουν τελος παντων στο κατώφλι της κρεβατοκάμαρας, ο φουσκωτός μπροστα κι ο Αγαμέμνων πίσω, αυτός ο τελευταίος καταφέρνει ισχυρό κτύπημα με την κόψη της παλάμης του στο χοντρο σβέρκο του σωματοφύλακα. Κι ακριβως επειδη είναι πολυ χοντρος ο εν λόγω λαιμός οι εφτα μαυρες ζώνες και τα δεκαεφτα νταν δε φτάνουν για να πεσει ξερος ο φουσκωτός και τότε...

------------------------- ΣυνεΧιζεται --------------------

(Συλλεκτική εκδοση Σειρα: ΜΠΟΥΡΔΕΣ opus I )  


Σάββατο, 17 Μαρτίου 2007

τΟΞΙΚη σΚΕΨη

y800.gifHθελα να ΄ξερες, να 'νιωθες ποιός τελος παντων δίνει στην ωρα πνοή και στο λεπτό ανάσα.

Αν μάθεις ποτέ πες μου. Μπορεί να συμφωνήσουμε.

Πότε;

Κι αν το νιώσεις κι οσο αργείς, τόσο γελάνε ολοι οι διαβόλοι!

___________________________

Απογευματινές, βραδυνές σχεδόν, απόπειρες απόρριψης τοξικων σκέψεων.

(ΧΩΜΑΤΕΡΗ ΙΔΕΩΝ -1-)


Σάββατο, 17 Μαρτίου 2007

Silvio...


Πολιτικές Αναμνήσεις. Πολιτικες Κινησεις
Galanterie...


Σάββατο, 17 Μαρτίου 2007

Unhappy End

Kαλα τα πήγαμε αλλα... στο τέλος... Ειρωνεία της τύχης; Κόπωση του αθλητή; Πεπρωμένο φυγειν αδύνατον; Ολα αυτά μαζι;...


Σάββατο, 17 Μαρτίου 2007

Δρομολόγιο

Δρομολόγιο

Ενα τετράγωνο πιο πέρα σε περίμενα. Πάντα σε περίμενα. Πάντα λίγο πιο κάτω, λίγο πιο πάνω ισως, άλλοτε πίσω, λιγο πιο πίσω, άλλοτε δίπλα, πολυ κοντα αλλα τοτε μου έρριχνες αθελα σου τη σπρωξιά, την αγκωνια, την κλωτσιά, ειδικά οταν σε πονούσε η μέση σου. Καλύτερα δε γινόταν! Σε περίμενα κι εσυ περίμενες εμένα. Περιμέναμε σε διαφορετικές στάσεις το κοινό μας λεωφορείο. Κι όλο θα ερχόταν κι όλο έμενε το θα για να θαυμάσουμε. 3d_pinups1.jpgΟ καθένας απο τη στάση του. Δεν υπήρχε μετά, ουτε το τότε υπήρχε γιατι ηταν πάντα τώρα κι αυτο έθρεφε τη μικρη μας αγέλη περισσότερο κι απο τα ίδια τα αναλωμένα αισθήματα. Ημουν στη σκέψη σου οδηγός, φάρος και φορέας δύναμης. Ηξερες ποιός είναι εκει απεναντι στη στάση και σε περιμένει κι αυτο και μόνο αρκούσε για να στέκεσαι στα όλο και πιο δυναμωμένα πόδια σου. Ηξερα οτι εσυ, εκει όπου στεκόσουν και με κοιτουσες και με ρωτούσες νοερά χίλια δυο αινίγματα αν ξέρω πως να λύσω, εσυ θα με ξεχνούσες γρηγορότερα απ' ο,τι εγω εσένα. Κι αν δεν ηταν αυτός ο πολυσύχναστος δρόμος που είχε χαραχτει αναμεσα στις στάσεις μας θα μπορούσαμε να συναντηθουμε επιτελους στο ιδιο λεωφορείο. Ηταν όμως λέωφόρος ταχείας κυκλοφορίας, χωρίς σημάνσεις, χωρίς διαβάσεις, χωρις άλλους πεζους, χωρις διέξοδο... εκτος αν τρέχαμε ξάφνου να συναντηθούμε εκει αναμεσα στις δυο λωρίδες, αδιαφορώντας για τον κινδυνο να παρασυρθουμε απο το ρεύμα των κακων αυτοκινήτων... Μα, δεν το κάναμε. Τίποτα δεν καναμε. Μείναμε στις στάσεις μας. Περιμέναμε, περιμένουμε και μπαίνουμε στα νεα μας λεωφορεία. Και προχωράμε... και προχωράμε... Κι όπως φεύγουν πίσω μας οι όμορφες στιγμές απο τη θέση του εισπράκτορα αναρωτιέμαι ψιθυριστά: Αραγε θα ξανασυναντηθούμε;

(Απο το Προχειρο Σκέψεων)


Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2007

Filoxenia

Αυτό πάλι;... Ευτυχώς που δε φίλεψαν τον τσάρο γάτα για λαγό στιφάδο! Α, όλα9390-walkingskeleton.gif κι όλα εμείς έχουμε παράδοση στη φιλοξενία, τους περιποιούμαστε τους ξένους όπως και τους δικούς μας. Κάτι όμως η οικονομική κρίση, κάτι το θρυλικό ελληνικό επιχειρηματικό δαιμόνιο να τα ληγμένα κρέατα στους πρόποδες του Ιερού Βράχου. Η μυρωδιά τους έφτασε μεχρι τα προπύλαια, λένε οι αύρες των θεών και λάκισαν κι αυτές αφήνοντας το Νεοέλληνα στην κακή του μοίρα. Μα είναι δυνατόν; Οπερεττα; Εκει που τρώνε οι ηγέτες των υπερδυνάμεων, εκει όπου ο έλεγχος ποιότητας των τροφίμων είναι δεδομένος, εκει ξεχάστηκαν τα ακατάλληλα κρέατα, εκει έπρεπε να βρεθουν; Θα μου πεις ο τσάρος έφαγε ψαράκι αλλα κι αυτό πια κοματι ύποπτο μου φαίνεται γιατι ποιός μου λέει οτι δεν ήταν κατεψυγμένο-αποψυγμένο-ξανακατεψυγμένο εμβολιασμενο με όλα τα κατάλληλα χημικά ωστε να φέρνει οσο γίνεται πιο πολύ στο φρέσκο, στο ψαρεμενο της ώρας στα παρθένα νερά του Σαρωνικού; Κι όλο αυτό γιατι; Αμ εδω είναι το κουτί με τη βλακεία και τη μιζέρια... Για πόσο παραπάνω κέρδος πάει δηλαδη ο μαγαζάτορας; Μήπως είναι ήδη οι τιμές του χαμήλές και δεν του φτάνουν αυτά που σαβουρώνει για να πληρώσει το υπέρογκο νοίκι του; Μήπως είναι φτωχοταβερνιάρης που παλέυει για το φραγκοδίφραγκο; Κέρδισε δηλαδη ο επιχειρηματίας μας πεντε-δεκα τσακιστες πενταρες βοηθώντας να χάσει γι' άλλη μια φορά την αξιοπιστία της η χώρα και ο κλαδος. Γιατι δε μπορει να μη σκεφτεις οτι αν οι υψηλοί καλεσμένοι των κυβερνησεων μας, οι αρχοντες μας, οι μεγιστάνες μας και οι οικογενειες τους κινδυνευουν κι αυτοι να φάνε ληγμένα προιόντα σε κορυφαίο μαγαζί τότε τι τρωω εγω στο μαγέρικο -εκείνο το παλίο, το γέρικο... ;;;  

Δείγμα κι αυτο μιας Νοοτροπίας. Σαρκασμός επίσης κάτα της Υποκρισίας και της εξουσίας που τρώει ο,τι καλλιέργησε χρόνια τώρα...

_______________________________


Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2007

Punjabi

Πολυπολιτισμικές ανησυχίες.


Kajra Re Kajra Re - Free videos are just a click away


Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2007

Χυλόπιτα

Τηλεοπτικό δράμα εποχής. Εξαιρετικό!

Για να είναι η Παρασκευή Χαμογελαστή!


 


Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2007

Real Garfield

Εκπληκτικό γατί, εκπληκτικός Γκαρφιλντ!!!

Καλημέρα!!!


 


Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2007

Αισθηματική Αγωγή

Θέματα Γενικής Παιδείας

Αισθηματική Αγωγή

-Νυν-στο μεταξύ-πρωην-

_______________


 


Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2007

Ο Ατμος και ο Τροχος

si7.jpgΑν ρίξει κανείς μια ματιά στο θέατρο του αρχαίου κόσμου, αν ψάξει για να μάθει πως γίνονταν οι παραστάσεις μπορεί να εκπλαγεί. Οι άνθρωποι τότε ήξεραν να χρησιμοποιουν τον ατμό για να κινουν σκηνικά και να ανοιγοκλείνουν πύλες. Ηξεραν πως να φτιάξουν έμβολα, γρανάζια, μηχανικά συστήματα, γνώριζαν το "αυτόματον".΄Ηξεραν κι ενα σωρό άλλα πράγματα όπως αστρονομία, αρχιτεκτονική, πυρηνική φυσική, γεωγραφία, χημεία, είχαν τη δική τους βαρεια κι ελαφρια βιομηχανία, μπορούσαν να φτιάξουν εργα τέχνης που απαιτούν ακόμα και σήμερα ειδικα εργαλεία, ειχαν τεχνογνωσία... Κι αν δεν είχαν πετρέλαιο -του οποίου την ύπαρξη γνώριζαν φυσικά αλλα το περιφρονούσαν χώρια που τους κατεστρεφε τις καλλιέργειες ή τις παραλίες όπου τύχαινε να αναβλύσει- είχαν τον ατμό για να κάνουν κι άλλα πολλά θαύματα τα οποία... δεν έκαναν; Δηλαδή πως εξηγείται το γεγονός απο τη μια οι σοφοι αρχαίοι να διανοούνται την ύπαρξη του ατόμου και να διατυπώνουν τη μαθηματικη ταυτότητα του σύμπαντος σε εξισώσεις μαθηματικές-φιλοσοφικές που ακόμα και σήμερα παραμένουν βαση για οποιαδήποτε σοβαρή επιστημονική μελέτη κι απο την άλλη να μην έχουν διανοηθεί να δέσουν τον τροχό με τον ατμο ωστε να κινούν τα άρματα τους αφήνοντας τα άλογα να βοσκήσουν ήσυχα; Πως είναι δυνατόν απο τη μια να σμιλεύονται Ακροπολεις, να μετριέται η απόσταση γης Σελήνης με ακρίβεια εκατοστου -χωρίς τη χρήση υπολογιστών υποθέτω- να μιλούν οι φιλόσοφοι με τρόπο που κανεις μεχρι σήμερα δεν ξαναμίλησε παρα ολοι αναπαραγουν διαρκως και με άλλα λόγια εκείνα που είπαν εκείνοι κι απο την άλλη να μην εχει κανεις τους σκεφτει να φτιάξει μια ατμομηχανή για να κινεί αν μη τι άλλο ευκολοτερα γρηγορότερα αποτελεσματικότερα το στρατό του; Ηξεραν δηλαδη να χρησιμοποιούν ατμοκίνητα αυτόματα για να προάγουν με το θέατρο τον πολιτισμό τους αλλα δεν τους πήγαινε ο νους με το ίδιο μεσο να τον κινησουν κυριολεκτικά; Ηξεραν δηλαδη για το σύμπαν περίπου οσα ξέρουμε σήμερα αλλα δεν ήξεραν πως να ξεφύγουν απο τα τόξα, τα βέλη, τις ασπίδες, τις σφεντονες και τα ρόπαλα... Φαίνεται παράδοξο. Επέμεναν ας πούμε σε μια οικονομία αλόγου όπως σήμερα επιμενουν οι κυρίαρχοι του κόσμου σε μια οικονομία πετρελαίου. Παράδοξο και τότε παράδοξο και τώρα. Σήμερα συμβαίνει το ιδιο πράγμα, η ιστορία επαναλαμβάνεται και μοιάζει πράγματι με φάρσα όπως έλεγε ο μακαρίτης Βλαδίμηρος. Κατα τον ίδιο τρόπο που οι αρχαίοι για κάποιους λόγους παρέλειπαν επιμελως να ερευνουν να κατασκευάζουν και να προωθουν στις αγορές τους καινοτομίες που θα μπορούσαν να ανατρέψουν απότομα την τότε παγκόσμια οικονομική-στρατιωτική ισοροπία δυνάμεων ετσι και σήμερα οι κοσμοκράτορες πνιγουν κάθε προσπάθεια απαλλαγης του πλανήτη απο τον πετρελαικό εφιάλτη. Σήμερα ενα αυτοκίνητο ή μια βιομηχανία μπορει να κινηθει χρησιμοποιώντας ως καυσιμο ο,τι πιο απίθανο μπορει να φανταστει κανεις φτάνει να θελήσουν να το φτιάξουν και να τους αφήσουν να το πουλήσουν. Μηχανικοι κατασκευασαν κατα καιρούς με δική τους πρωτοβουλία οχήματα που κινούνται με απλο νεράκι της βρύσης, άλλοι βρήκαν τρόπους να παραγουν αφθονη και φθηνή ενεργεια απο τα σκουπίδια, απο τον αέρα που φυσά ακόμα κι απο τα σκατα αλλα όλοι τους υποχρεώθηκαν στη σιωπή και σπρώχτηκαν στην αφάνεια. Για τους αρχαίους που ήξεραν τόσα αλλα επέμεναν στα άλογα, στα σπαθια και στις Ακροπόλεις σκέφτομαι οτι ηταν πραγματικά σοφοι. Συμπεραίνω έτσι απλα και καφενειακά οτι εκείνους τους ανθρώπους τους ενδιέφεραν άλλα πράγματα, είχαν τελικα άλλους στόχους συλλογικά κι άλλα ιδανικά εντελως διαφορετικά απο τα σημερινά. Με τον τρόπο τους προήγαγαν τον άνθρωπο προστατευοντας και καλλιεργωντας στο επακρο το περιβάλλον για να ζουν σε αρμονία με αυτο. Θέλησαν τους πολέμους τους να τους διεξαγουν οσο γίνεται πιο σωμα με σωμα και οχι με τη χρήση κουμπιών και το άνανδρο και απεχθές αμόλυμα πυραύλων κατα γυναικόπαιδων, δημοσιογράφων και νοσοκομείων, οι στρατηγοί τους και οι αρχηγοι τους δεν ήταν κουραμπιέδες γραφειοκράτες ούτε διοπτροφόροι πολιτικάντηδες αλλα πολεμιστές αναμεσα στους πολεμιστές τους οποτε και ο ίδιος ο πόλεμος είχε άλλη χροιά, οικονομικους πάντα σκοπους αλλα διαφορετικές αξίες και βεβαίως ήταν το ίδιο φριχτός κι αχρείαστος στην ουσία και πάντα... Θέλησαν με τα προτερήματα και τα ελατώματα της σκέψης τους ενα κόσμο που σήμερα κανεις δεν ονειρεύεται. Για την πραγματικότητα που αντιλαμβάνομαι σκέφτομαι οτι βιώνω την αυτοκαταστροφη σε μια αποθέωση του παράλογου. Ο κόσμος πλαστικοποιείται, ο ουρανός πληγώνεται θανασιμα μερα με τη μερα, η θάλασσα βασανίζεται και τα πλάσματα της λιγοστεουν, το δάσος καίγεται ανέλέητα, το χώμα γίνεται ολο και πιο πολύ μπετον και μεσα σε ενα τετοιο περιβάλλον τσιμεντο γίνεται και ο άνθρωπος. Ισως οι αρχαίοι σοφοί, εκείνοι που κινουσαν τα νηματα του τότε κόσμου να διανοήθηκαν μαζι με την ύπαρξη του ατόμου και την εκδοχη της ατομικής βόμβας και γι' αυτο δεν προχώρησαν στην κατασκευή της πρώτης ατμομηχανης που θα τους κινούσε γρηγορότερα προς το μακρινό σήμερα που ζούμε.

ΗΤΑΝ η ΕΚΠΟΜΠΗ: Νεα και Αρχαία

Διαφημησεις       


Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2007

Τι είναι το Φως;

Our_Relations2.jpgΤι στο καλό είναι το φως; Φωτόνια; Ναι, καλά... και τι λέει αυτό; Φωτόνιο, μια λέξη είναι τίποτα περισσότερο για το δικό μου απλοικό νου. Το τι είναι το φως δε μου το εξηγεί. Τη λέω όμως αυτή τη λέξη "φωτόνιο" για να εξηγήσω εγω ο άσχετος τη σχετικότητα της έννοιας του φωτός, για να την εξηγήσω στο νου μου, σε μενα τον ίδιο όποτε τύχει να αναρωτηθω. Συνήθως αναρωτιέμαι το ξημέρωμα. Οταν χαράζει. Τότε συνειδητοποιώ οτι χαρη στο σκοτάδι χαίρομαι το φως και μενω άναυδος! Πως αυτο; Είναι δυνατόν;

Το φως... μα είναι αυθαίρετο, παντοτινο, αδιαίρετο ως φωτόνιο, μικρότερο κι απο το άτομο τόσο το δικό μου όσο και του Δημόκριτου, το φως, παντοδύναμο, μακρινό και κοντινο, ικανό τα πάντα να γεμίσει αν η διάθεση σου το αφήσει, αν τα ρολά δεν είναι κατεβασμένα, αν έχεις ξυπνησει νωρίς για να δεις τη φύση, το φως αυτό, με βοηθάει η νύχτα να το δω με την αποχώρησή της. Κωμικοτραγικό. Εντάξει, αστο το φωτόνιο είναι αδύνατο να το εξηγήσω, το πρόβλημα του να το λύσω, όσο κι αν το θελήσω, γιατι δεν είμαι σοφός, γιατί γαμώτο με θαμπώνει το φως, γιατί τελικά... δεν ξερω να το χρησιμοποιήσω... Οπότε μένω στο σκοτάδι. Μες στην καπνιά, μες στη γνωστή μυρωδιά, του αρωματισμένου ιδρώτα, κάπου μέσα τελος παντων και χωρίς πολλά ρούχα με ζουμερή συντροφιά και πολλά φιλιά. Εδω τα ρολα είναι κλειστά. Το φως θα μείνει για λίγο απέξω. Η μέρα θα λιγοστέψει εικονικά. Η νύχτα θα μεγαλώσει πραγματικά. Και η αλήθεια, φλας, θα λάμψει για να βγει καλλιτεχνική η φωτογραφία...

Τι στο καλό είναι το φως; 


Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2007

Λογοπλοκή

neverletgo2.gifΜην παρατάς αυτό που σου θρέφει το νου. Θα πεινάσει το πνεύμα και θα υποφέρεις απο κολίτιδες, είναι ψυχοσωματικό, άκου με που σου λέω!

Ταραμοσαλάτα, μπέικον, λίγα ρεβύθια και κάμποσες γουλιές ουζο, ο, τι απέμεινε στο τραπέζι. Είμαι μόνος με λίγες καρέκλες και τον κοιμισμένο πιανίστα.  Εφυγε κι η κοπέλα που χόρευε στην πίστα. Σα να μην είμαι ο τελευταίος, ο μοναδικός πελάτης. Εναπομείνας θα μου πεις... Θα το δεχτώ. Σφάλλω γιατι είμαι τελευταίος, όπως στα χρόνια των Ναζι έσφαλλε όποιος γεννήθηκε εβραίος. Σφάλματα... μα κι αυτά στο κάτω κάτω του Θεου Πλάσματα είναι, δεν είναι; Α, αυτό παίζει, εξαρτάται απο την εποχή, απο το Θεο... Σφάλμα είναι στην εποχή μας κάτι που ηταν απόλυτα ορθο στο παρελθόν και το αντίθετο. Και τότε όπως και τώρα όποιος υποπέσει σε σφάλμα σκληρώς τιμωρείται. Κι αυτή η διαχρονική σκληρότητα είναι το πρόβλημα μας. Ποιό το νόημα μιας εξοντωτικής τιμωρίας για σφάλματα επιπόλαια, αμφιλεγόμενα, κατασκευασμένα; Προβοκάτσιες; Εξιλασμοί με τα απαραίτητα θύματα της κάθε συγκυρίας; Σταθμοί φρίκης σε μια ιστορία που γράφεται απο τον καθένα για τον καθένα χωρίς να αναφερονται πουθενά οι μυριάδες πρωταγωνιστές, μεταξύ των οποίων και εγω ο ίδιος, εξιλασμένος, φυγόπονος, του καναπε και της ρέκλας, εγω που με τον τρόπο μου την αναιρώ την ιστορία καθως αποφεύγω να τη γράψω για λόγους ευθιξίας και προστασίας της κοινωνίας, γιατι ποτε δε γράφτηκε καμια ιστορία ευτυχίας που να διδάχθηκε στα σχολεία, γιατι απο τη ρέκλα και τον καναπέ μου μπορώ να βλέπω με την ησυχία μου το τέλος να φτάνει σε απ' ευθείας σύνδεση και στην ιστορία να μένω ως παράπλευρη απώλεια... και τι απώλεια, αγνωστη, ισως μάλιστα και κουκουλωμένη αν αυτο εξυπηρετεί κάποια τηλεθέαση ή κάποιο αχρείαστο πολιτικοοικονομικό παιχνιδι... ωχ... ξέφυγα απο το θέμα, συγνωμη, όπως πάντα ζαλισμένος, απ' τη σκόνη, απ' το νέφος... κι έχοντας τη μάταια αίσθηση πως γράφω ενα επος σε ταλαιπώρησα. Συγνώμη. Που μείναμε;... Αλήθεια, ποιό ήταν το θέμα; Ε... που πας... περίμενε, εχω κι άλλα να σου πω ε, οι καρέκλες δεν φεύγουν απο το τραπέζι αν δεν τις προστάξει ο αρχισερβιτόρος, ο μαιτρ ντ' οτελ, ο τραπεζοκόμος, μείνε κει που είσαι καρέκλα αλλιώς θα ξυπνήσω τον πιανίστα και θα καταλήξεις στην αποθήκη παρέα με τη δική του τη βελούδινη!

-Ξύπνα τον κακομοιρη ξυπνα τον κι ασε με να φύγω σε παρακαλώ... Πάω μόνη μου στην αποθήκη να περιμένω τη βελούδινη... bye

ANIsΟτιμεΣ ΠεζοδιΑβασειΣ

-αλλη μια εκτακτη παρασταση- 


Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2007

Της Δικαιοσύνης...

ΜΗπως Κατι Ξεχάσαμε;

(μες στο αγχος να ξεπληρώσουμε την πιστωτική...)

_____________


Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2007

Ερωταπαντήσεις...

9302_0x300-text.jpgΑναρωτιέμαι τι με ενοχλούσε, τι με ταλαιπωρούσε.

Νόμιζα πως ήταν μια πρόκα αρπαγμένη στη σόλα αλλα δεν ηταν.

Νόμιζα πως ήταν ενα τοσο δα λαθάκι σε ενα καθ' ολα ευπρεπες κείμενο, αλλα δεν ηταν.

Νόμιζα πως ηταν ο εαυτός μου που τον έκρινα καλο και τον υπερεκτιμούσα αλλα κι αυτό ακόμα δεν ηταν.

Νόμιζα και νομίζω

κι αναρωτιέμαι, τι με ενοχλούσε; τι με ταλαιπωρούσε;

ΤίποτΑ

λέω και κλείνω εδω τα πατζουρια.

Θέλω τώρα να βασιλέψει σιωπή κι απ' αυτή τη βασιλεία να προκύψει ο ύπνος λυτρωτής.

Θέλω να ονειρευτώ, προστυχα όνειρα.

Δε θέλω να ξυπνήσω σ' ενα καθως πρεπει κόσμο αλλα σ' ενα καθως είναι τόπο.

Και ξανα απο την αρχη. Και πάλι στην αρένα. Και γυρο απο τους μονομάχους τα θηρία οι θεατές. Κι εγω, που νομίζω οτι είμαι; Πουθενά. Οπου και να κοιτάξω δε με βλέπω κι όμως με νιώθω αλλοτε δω άλλοτε κει άλλοτε να πονάω άλλοτε να γελάω χωρις να ξερω το γιατι. Και ξανα απο την αρχη.

Ανησυχω.

Αερίζομαι, την ψυχανεμίζομαι και την αμολάω. Είναι βουβή, είναι μονη τώρα στον αέρα. Την αφήνω να πλανιέται. Την αποχαιρετώ.

Μακρια της όμως δε μπορω. Μακριά της δε θέλω... Αν όμως την πλησιάσω απομακρύνομαι απο εμένα. UNFAIR

ΝεΥριΚα ΑτοΠημαΤα  


Τρίτη, 13 Μαρτίου 2007

Ερμηνείες

trenches.jpg
Και... ναι, έχεις δίκιο μωρό μου... δεν πρέπει να δικαιολογώ τους ανθρώπους.
______________________________________________
Εντυπώσεις τελευταίων στιγμων
Ερμηνείες για Τραγωδίες
__________
Ακούγονται πολλά και λέγονται άλλα τόσα για ολα αυτά που γίνονται κι απασχολουν τα Μέσα κι απ' αυτά προβάλλονται και πολλές φορές διαβάλλονται ή φαίνονται με ιδιαίτερο τρόπο ωστε να βλέπονται και να ακούγονται για συγκεκριμένο σκοπό... Ακούγονται και λέγονται πια τόσα που χάνεται στην αντάρα το νόημα τους.
____________
Ξυλοδαρμοί, φωτιες και τσεκούρια πρωταγωνιστές σε καθημερινές παραστάσεις, γιατι; Μήπως πρόκειται να γυρίσει πίσω το ποτάμι; Μήπως πρόκειται μόνη στον κοσμο η Ελλας να διατηρεί για κάθε τι συστήματα συντήρησης και εξελιξης ασύμβατα με όλο τον υπόλοιπο κόσμο; Μήπως ο αγώνας γίνεται για να διατηρούνται προνόμια παρα το οτι οι αγωνιστές πιστεύουν ακριβως το αντίθετο; Μπορει να σκέφτομαι στραβά, μπορεί...
***


Τρίτη, 13 Μαρτίου 2007

Απογευματινα Απόμερα

alt
Ανοιξη...
Καυτό καλοκαίρι...
Απόγευμα Τρίτης.
Ωραίες Στιγμές...
Τελείες.
Και... παύλες...
Αγάπες;
alt

Απόγευμα, αμέριμνα, απόμερα, στ' απόνερα χωρίς τη σκέψη, χωρίς την πέψη, χωρίς, χωρίς... Απόγευμα, για να παίξουμε με τους εαυτούς μας το παιχνίδι των πληγών.

________________________


Τρίτη, 13 Μαρτίου 2007

Μπρελ

Bonjour...

On revait de s' y rendre...

Με Μπρελ και μεταλικό νερό συνεχίζεται η νύχταμέρα μας. Σταθμός στη ζωή μας και λιμάνι το Αμστερνταμ, ο Μπρελ, εσυ τοτε, εγω τωρα, εμεις καποτε ή αυτο το κάποτε χωρίς εμας, δεν έχει σημασία για το παρόν οσο αυτο αναπαράγεται σε στίχους, σημασία έχει να το τραγουδάς, να το θυμάσαι, να το προσπερνας σιγοσφυρίζοντας το.


Τρίτη, 13 Μαρτίου 2007

Τρεις Τελείες

(...)

Κάποτε, κάποιοι δεν εδωσαν κάτι σε κανέναν κι ετσι προέκυψε το τίποτα για το οποίο διαμαρτύρονται.

Δίνω Παίρνω, πάρε δώσε δηλαδη ή δώσε πάρε ή μόνο πάρε γιατι μόνο δώσε τελειώνει γρήγορα οποτε δε γίνεται αισθητή η προσφορά σου.

Χαρτί και καλαμάρι. (άσχετο αλλα ταιριάζει με το διάκοσμο μες στο κρανίο μου)

Πέρα απο τη γνώση, στην απόγνωση;

Δηλαδή αν ξεπεράσεις το αξεπέραστο όριο της γνώσης που θα βρεθείς;

Στραγάλια μασάνε οι γερές μασέλες (φράση του προπαππου μου που θέλησε να τη γράψουν στον τάφο του αλλα δε θάφτηκε όπως θά 'πρεπε μιας και χάθηκε σε κάποια μάχη, σε κάποιο πόλεμο...)

Τριμμένο παξιμάδι, ο,τι πρέπει για να γίνουν πιο συναρπαστικές οι γαργάρες με αλατόνερο.

Παραίτηση. Μια λέξη που δεν ακουγεται παρα μόνο φαινεται στα κούτελα των υπο παραίτηση. Παραιτηση. Μια αίτηση που ματαιώθηκε.

Εκτίμηση. Αναλογα με το ειδικό βάρος και τη σχετική πυκνότητα του περιεχομένου προς εκτιμηση. Ανεντιμότης, η κατα συνθήκη εκτίμηση. Εκτιμητέα, μόνο οσα δε μετρώνται ουτε αποθηκευονται.

Σοβαρότης. Μην τρέχεις με πολύ σφιχτά κορδόνια θα πονέσουν γρήγορα τα πόδια σου, ομως δεν πρέπει να είναι χαλαρα για να μη νιωθεις οτι θα σου φύγει το παπούτσι... καλα... εσαι σοβαρος(η) που συνεχίζεις και διαβάζεις;

Καλημέρα σας...


Τρίτη, 13 Μαρτίου 2007

Γωνίες

sotrekj_kastoria_05.jpg

Ανοιξη!

Ανοιξη...

Είναι κάτι γωνιές που σου θυμίζουν κάτι. Είναι κάτι στιγμές που μοιάζουν με γωνιές.

__________________

Τρέχουν τριγύρω κι εγω στέκομαι στη στάση και τους κοιτάζω. Δε με βλέπουν καν, αυτοι μονάχα την ανάσα τους αισθάνονται λαχανιασμένη, μονάχα τα ρολόγια τους κοιτάζουν σοβαρά κι αν κάνουν μια κίνηση παραπάνω, θα είναι για να ισιώσουν τη γραββάτα τους ή για να της χαλαρώσουν τον κόμπο. Μα τι γίνεται, που βρίσκομαι; Μήπως κοιμάμαι κι ονειρεύομαι; Τι είναι αυτό το γκρίζο τοπίο, απο που ξεπετάχτηκε, ποιος το σκηνοθέτησε, ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές, ποιοί οι κομπάρσοι; Εκτος αν μείνει έρημο το ονειρο μόλις χαθουν οι αγχωμένοι, μια ασπρόμαυρη άλαλη ταινία μικρομέγαλου μήκους, απ αυτές που προβάλλονται σε αίθουσες τέχνης, δεν αρέσουν σε κανεναν αλλα όλοι τις χειροκροτουν και προσπαθουν να φανουν γνώστες των καλλιτεχνικων συμβολισμών που τόσο βαριεστημένα παρακολουθησαν στη σκοτεινη αίθουσα... Οχι, δεν ειναι δυνατον, ο πομποδέκτης σκέψεων και αισθημάτων ειτε πρέπει να κλείσει ειτε να λειτουργήσει χωρίς παράσιτα αλλιως...

Αλλιώς δεν ξέρω...

___________________________________________________

Αραγε με βλέπεις στα όνειρά σου; Κι αν ναι είμαι καλοδεχούμενος; Κι αν είμαι τότε γιατι ξυπνας μελαγχολική; Ξυπνας;

________________________

Κοιμήσου... σε προσέχω... προστατεύω τα όνειρα σου...

__________.


Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2007

Noisy

Γιατι δε μπορώ να κοιμηθώ...


Online Videos by Veoh.com


Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2007

Θέλω...

missingu.gif

ΚαΛη ΕβδΟμαδΑ

Η 12η Μαρτίου ημέρα Δευτέρα είναι εδω και σας καλωσορίζει.

Θέλω να λέιπω απο τις ώρες της μέχρι να δώσουν τη θέση τους σ' εκείνες της Τρίτης.


Κυριακή, 11 Μαρτίου 2007

Αγκυλώσεις

86410.gif

Μερικοί άνθρωποι αγαπούν αγκυλωμενα. Τους στενευουν παλιά, παθήματα, απωθημένα. Μερικοι στέκονται τυχεροί. Βρίσκεται κάποιος και πληρώνει τα σπασμένα. Τον φορτώνουν πρώτα με τ' απωθημένα τους κι ύστερα όπως είναι φυσικό δε θέλουν να τον βλεπουν μπροστά τους. Στην όψη του διακρίνουν πια ο,τι τους βασάνιζε και τη θέση του έρωτα έχει πάρει η απέχθεια. Ο άτυχος συνήθως αποχωρεί ντροπιασμένος κι ο τυχερός με νεα φτερά και γεμάτος αυτοπεποιθηση και αισιοδοξία βρίσκει την ευτυχία στην αγκαλιά κάποιου άλλου τυχερού. Αυτός που μένει πίσω είναι τώρα αγκυλωμένος και πρέπει να βρει εναν άλλο μεγαλόψυχο άνθρωπο στο δρόμο του για να ξαναχαμογελάσει. Αγκυλώσεις...