ΑΕΡΟΓΚΑΖ

Θα είμαστε μόνοι στη στάση. Καιρός, βεβαίως, δε θα υπάρξει για να αντιληφθούμε τη μοναξιά μας. Το λεωφορείο θα έρθει να μας αρπάξει.

Οι ματιές θα διασταυρωθούν αλλα μόνο για λίγο και τ' αγγίγματα στο νου θα μείνουν εντυπώσεις,

κι έπειτα έρχεται η πτώσις!

Ακου, ο ήχος της πραγματικότητας είναι καμιά φορά λιγότερο γλυκός απο τις ωδές των ψευδαισθήσεων. Είναι όμως καλύτερη η παράφωνη πραγματικότητα απο την υψιτονο ψευδαίσθηση. Η πραγματικότητα αποζημιώνει την παραφωνία με τη συνέπεια της ενω οταν σβήνει η ηχώ των ψευδαισθήσεων μένει η ασυνέπεια της απουσίας, μια πικρίλα στο μυαλό ή ενα αυχενικό... 

Η πτώσις... Των εραστών; Των μαγικών γυναικών; Η πτώσις των αγγέλων μήπως;

Θα διαπιστώσεις οτι κάθε πτώσις είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πεπρωμένου.

Η κάθε είδους πτώσις είναι δομικό στοιχείο της ειμαρμένης.

Μετά απο τις περισσότερες πτώσεις επικρατεί σιγή. Ο πεπτοκώς την ανάσα του κρατεί και το πλήθος που θωρρεί παύει κι αυτό να θορυβεί!!!

Είναι δηλαδή, μια δύσκολη στιγμή!

Και μετά;

Α... οταν φτάνεις να αναρωτιέσαι για το οποιο "μετά" έχεις καταλαγιάσει, το πάθος σε έχει κουράσει, αναζητάς την ηρεμία της μοναξιάς, εκει στη στάση απ' όπου μόνος επιβιβάστηκες σ' εκείνο το λεωφορείο... Θυμάσαι;

Και μετά;

Και μετά τίποτα! Γιατι δεν υπάρχει μετά στ' αλήθεια. Υπάρχει στα παραμύθια. Αυτοί ζήσαν καλά και μεις καλύτερα. Αυτό είναι ενα μετά. Στην πράξη όμως δεν έχει καμμία αξία μεγαλύτερη απ' ο,τι μια στερεότυπη ευχή. Το μετά είναι αποτέλεσμα ενος ακαθόριστου χρονικά τώρα. Η συνθήκη αυτή περιπλέκει την υπόθεση ενος "μετά" αποκλειστικά καθορισμένου απο το εγγυς πριν. Το τώρα που μεσολαβεί είναι η αληθινή μαγεία, η στιγμή, το πάθος που αν σβήσει θα είναι ήδη το "μετά"... η πραγματικότητα!

Ποιητικόν Αίτιον

Από osolemio στις Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010 @ Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010 11:20 πμ | Permalink
Tags: ποιητικόν αίτιον , απόμερα , passion sans doute , ηχος , μελαγχολία , words