Θα σε νοιάζομαι....
Μνήμες...
O φίλος μου ο Αρης Κ. είχε ενα παλιο Φιατ κόκκινο, ενα μικρων διαστάσεων τετράπορτο 124 αν θυμαμαι καλά. Ηταν του μακαρίτη του πατέρα του κι οποτε βρισκόταν στην Ελλάδα το χρησιμοποιούσε. Το νοιαζόταν αυτό το φιατάκι. Το 'χε τσίλικο. ουτε γρατζουνιά στη λαμαρίνα του. Και το χρώμα ηταν σα να 'χε βγει χτες απο το εργοστάσιο. Ειδα ενα όμοιο μπροστά μου, ξάφνου κάπου στο κέντρο. Μόνο που αυτό ηταν σακατεμένο, χιλιομπαλωμένο, με κάτι σκουριές στους προφυλακτήρες... Ο άγνωστος κάτοχος του δεν το νοιαζεται το αμαξάκι του... Ξύπνησαν όμως μνήμες εστω κι απο μιαν εικόνα παρακμής...
*
Να σαι καλά Αρούλη όπου κι αν είσαι!
*
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
Ασμα ειδικά αφιερωμένο σ' εσένα χαριεστάτη, ξέρεις εσυ!
(σνορτ...!)
Θα σε νοιάζομαι. Ναι, δε μπορώ να κάνω αλλιώς, είναι αργά πια για ν' αφήσω τον έρωτα μου να σκουριάσει...
(αναφορά στην αιωνιότητα του τώρα)
_____________________
Ελληνική Μουσική
osole mio
... όπως το 'πες ...
... "θα σε νοιάζομαι" ...
... όπως το Φιατάκι, το 124 ...
... και δεν θα σε αφήσω να "σκουριάσεις" ...
... τα 'πες όλα φίλε. Ολα ...
... έρρωσο ...
Από Σταύρος Χ | Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010 11:42 μμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας